Samenvatting artikel -Een zachte online plek voor bewuste verandering

Verandering begint zelden op een perfect moment.
Veel vaker gebeurt het gewoon midden in het echte leven, precies wanneer iets je raakt en je systeem al onderweg is.

Juist daar, tussen emotie en automatische reactie, ontstaat ruimte.
Ruimte om te voelen wat er echt speelt, te begrijpen wat je nodig hebt en een kleine, bewuste stap te kiezen.

Vanuit die essentie bouw ik nu aan een laagdrempelige online commune voor bewuste verandering: een veilige, rustige plek die straks letterlijk in je broekzak past. Een plek om naar terug te keren als je behoefte hebt aan helderheid, bedding, reflectie of een zachte check-in.

De website is nog in ontwikkeling, maar ik start nu al met een klein eerste groepje dat met mij mee wil journalen en onderzoeken.

Ik zoek hiervoor toegewijde deelnemers tegen een klein eerlijk tarief van 11 euro per maand.
Lieve mensen die dit serieus nemen, open willen meedoen en bereid zijn om eerlijk te kijken naar wat er in hen speelt. Niet gratis, want dat is een energielek voor mij (en voor iedereen). Hier zit mijn tijd, bezieling, aandacht, oprechte aanwezigheid in. Het wordt niet duur, wel echt. Als Founding Member, en eerste deelnemer behoudt je bovendien het lage instap tarief zolang je mee blijft doen in tegenstelling tot de latere groepen.

We werken in een kleine, veilige setting.
Met schrijven, bewustwording en – als daar behoefte aan is – korte gezamenlijke momenten via Google Meet.

Voel je dat dit bij je past?
Laat dan onderaan je naam en e-mailadres achter. Dan hoor je als eerste wanneer deze eerste groep opent.

Storm in het leven

Het leven kondigt zich zelden netjes aan. En als het dat doet, als die storm je leven binnen raast, dan ben je in ieder geval niet bezig met bewuste verandering. Je schiet heel menselijk in het oude. Van standje overleven tot negeren, en alles wat daartussen mogelijk is. Maar achteraf, en als het ergste gezakt is, kan je ervoor kiezen om toch even licht op jezelf te schijnen. Voor een volgende keer… Want het leven, kondigt zichzelf zelden netjes aan..

Niet op het moment dat je agenda leeg is, je kaars brandt en je alle ruimte hebt om even diep te voelen wat er in je leeft. Veel vaker gebeurt het gewoon op dinsdag om 15:04. Er gebeurt iets. Je voelt iets. En nog voordat je goed en wel hebt ingeademd, is je systeem al onderweg.

Dat is precies het moment dat mij blijft fascineren.

Niet alleen als psycholoog, maar ook als mens.

Want juist daar, in dat kleine stukje tussen wat je voelt en wat je daarna automatisch gaat denken of doen, zit voor mijn gevoel ontzettend veel waardevolle informatie. Daar zit geen spektakel. Geen grote doorbraak. Vaak niet eens meteen helderheid. Maar wel een ingang.

En ik geloof steeds sterker dat echte, duurzame verandering daar begint.

Niet in de grote sprong.
Niet in de perfecte ochtendroutine.
Maar in het kleine tussenstuk.

Ik merk dat ik de laatste tijd steeds helderder kan verwoorden wat ik eigenlijk al heel lang in mij draag.

Vanaf het begin had ik namelijk een beeld voor me van een huis. Een soort grondgebied. Een plek waar mensen vrij in en uit kunnen bewegen naar behoefte. Een veilige bedding waar je terechtkunt als je even wilt landen, als je ergens tegenaan loopt, als je behoefte hebt aan verbinding, als je een vraag wilt stellen, of gewoon omdat je je even wilt omringen met iets zachts en menselijks.

Geen plek die trekt.
Geen plek waar alles op afspraak hoeft.
Wel een plek waar je naartoe kunt terugkeren.

En heel eerlijk: mijn hoofd schoot daar meteen bovenop.

Ja, maar dan moet ik dus heel veel geld hebben.
Ja, maar dan moet ik eerst een landgoed kopen.
Ja, maar dat is niet realistisch.

Dat is precies zo’n moment.

Er was eerst een gevoel. Een verlangen. Een innerlijk weten. Daarna kwam bijna direct de automatische gedachte die het wilde inperken, corrigeren of afschieten. En als ik niet had opgelet, had ik die gedachte voor waarheid aangenomen en mijn eigen verlangen meteen laten instorten op de vorm.

Maar waarom zou ik me door de vorm laten tegenhouden, als de essentie al klopt?

Dus ben ik teruggegaan naar wat er werkelijk onder zat.

Niet het landgoed.
Niet het perfecte plaatje.
Maar de behoefte. De bedoeling. De bedding.

En vanuit daar ontstond een nieuwe, veel eerlijkere vraag: als dit de essentie is, hoe kan ik die dan nu al vormgeven, op een manier die wél past?

Zo is het idee ontstaan van een online commune voor bewuste verandering.

Ik gebruik dat woord bewust. Niet als trend, maar omdat het iets raakt van wat ik wil neerzetten: een gedeelde, zachte plek. Een online ruimte waarin je niet verdwaalt in ruis, maar kunt terugkeren naar wat voor jou klopt. Het woord draagt van oorsprong ook iets van het gemeenschappelijke en het gedeelde in zich, iets van samen, iets van wat niet alleen van één persoon is, maar waar je elkaar in kunt ontmoeten.

Voor mij is dat de kern.

Want veel mensen denken dat verandering begint bij een nieuwe gedachte.

Ik zie dat anders.

Voor mij begint verandering meestal niet bij de gedachte, maar bij een emotie in het nu. Iets wat je voelt voordat je hoofd er woorden aan geeft. Weerstand. Onrust. Samentrekking. Schaamte. Irritatie. Verdriet. Een innerlijke nee. Iets in jou reageert vaak sneller dan je hoofd kan volgen.

En bijna direct daarna komt de gedachte.

Ik kan dit niet.
Dit is te veel.
Laat maar.
Dit wil ik niet voelen.

Of de tegenreactie:

Kom op, natuurlijk kan ik dit wel.
Niet zo aanstellen.
Gewoon doorgaan.

Maar tussen die eerste impuls en die corrigerende gedachte zit vaak veel meer ruimte dan we doorhebben.

En juist dat eerste ongemak duwen we meestal weg.

We praten eroverheen.
We verklaren het.
We rationaliseren het.
We maken het kleiner.
Of we willen het zo snel mogelijk oplossen, zodat we het niet meer hoeven voelen.

Alleen zit daar nu juist zo vaak de informatie.

Niet omdat elke angst of elke weerstand letterlijk de waarheid spreekt.
Wel omdat je systeem ergens op reageert.

En die reactie vertelt iets.

Over wat geraakt wordt.
Over wat bescherming zoekt.
Over waar je misschien al langer overheen leeft.
Over waar een oude reflex sneller opstaat dan jouw bewuste keuze.

In de psychologie zijn daar verschillende talen voor.

Jung schreef over de schaduw: de delen van onszelf die we liever niet zien, en die juist daardoor onbewust invloed blijven uitoefenen. Zijn werk binnen de analytische psychologie draait onder andere om het zichtbaar maken van wat niet meteen in het volle licht staat.

In de schematherapie kijken we ook naar iets wat hierop aansluit: hoe onvervulde emotionele behoeften en oude ervaringen kunnen uitgroeien tot hardnekkige patronen, die in het nu nog steeds doorwerken in hoe we denken, voelen en reageren. Als bepaalde basisbehoeften niet voldoende vervuld zijn, ontstaan er schema’s en copingstijlen die ons later vaak onbewust blijven sturen.

Ik werk graag op dat snijvlak.

Niet om mensen te laten verdrinken in theorie.
En ook niet om alles zwaar te maken.

Integendeel.

Voor mij is science meets soul juist de kunst om dat wat psychologisch klopt, menselijk en voelbaar te vertalen. Zodat het niet blijft hangen in een model of een etiket, maar je echt helpt om jezelf beter te begrijpen in het moment waarop het ertoe doet.

Dus niet alleen achteraf, als je al lang weer “normaal” doet.
Maar juist in het echte leven.

Op dinsdag om 15:04.

Dat is ook waarom ik niet geloof in eindeloos blijven hangen in het oude verhaal.

Erkennen wat je draagt is belangrijk.
Zien welke bril je op hebt is belangrijk.
Herkennen welk patroon terugkomt is belangrijk.

Maar ik geloof niet in blijven rondcirkelen in zwaarte om de zwaarte.

Mijn intentie is juist om het lichter te maken. Niet oppervlakkiger, maar lichter draagbaar. Zodat je op elk moment kunt terugkeren naar wat er nu speelt, wat je voelt, wat je nodig hebt, en wat een kleine, kloppende stap zou kunnen zijn. Zonder overwhelm. Zonder overprikkeling. Zonder dat het voelt alsof je eerst een heel protocol moet doorlopen om weer bij jezelf uit te komen.

Ook daarom wil ik een omgeving creëren die letterlijk in je broekzak past.

Een plek waar je kunt inloggen als je behoefte hebt aan helderheid, verbinding, gewoon even zijn,

Als Space om ruimte te maken voor jou, zonder fix-energie, zonder de druk van buiten. Of behoefte aan:
Aan een vraag.
Aan een zachte check-in.
Aan woorden voor iets wat nu nog vaag voelt.
Aan een beetje bedding op een gewone dag.

Niet als vervanging van reguliere therapie.
En ook niet als een plek waar alles zwaar en eindeloos geanalyseerd wordt.

Wel als een laagdrempelige, veilige online commune voor bewuste verandering. Een plek waar schrijven, voelen, bewustwording en kleine verschuivingen samenkomen. Waar je iets mag onderzoeken zonder dat je meteen “verder” hoeft te zijn. Waar je jezelf niet hoeft te fixen, maar wel kunt leren herkennen wat er gebeurt en van daaruit een andere keuze kunt gaan dragen.

Uit de Comfortzone

De website is nog volop in ontwikkeling. Maar ik wil niet wachten tot alles perfect staat om te beginnen.

En dat is voor mij rete uit mijn comfortzone, eerlijk. Maar juist daarom vind ik dit waardevol, voor mezelf, voor jou, voor wat ik voor mijn gevoel te brengen heb hier.

Ik zit nu persoonlijk in een heel turbulente tijd. Mijn verstand roept nee hier moet je nu niet aan beginnen, want… 100 redenen. Van het ‘niet waar kunnen maken van beloften, tot, wat nu als ik zelf onderweg instort. Maar ik persoonlijk ben er klaar mee. Het leven komt altijd nare momenten aandragen op een presenteerblaadje. Moeten we dan ons maar gaan verstoppen? De kop in het zand steken? Alles on hold zetten? Of mag ik het mezelf toestaan mijn groei van de afgelopen 15 jaar te omarmen, en niet te schieten in hopeloosheid, hulpeloosheid, misselijkheid en paniek. Maar ruimte te maken voor enerzijds af en toe verdriet dat opwelt, en anderzijds mijn voldoening, vrede, en passie te laten spreken in dit nieuwe concept wat ik al zo lang in en bij mij draag?

Laatst had ik een gesprek met iemand, die zei, niemand, inclusief ikzelf, heeft iets aan mij als ik stil in een hoekje wegkwijn. Ja er is verdriet, en ik probeer die emoties zeer zeker niet weg te duwen. Ik maak er ruimte voor. Maar ik maak ook ruimte om er op uit te gaan. Nieuwe dingen uit proberen. Ik moet verder.

En wat nu als degenen die we zijn verloren in dit leven ons kunnen zien af en toe. Wat zouden ze graag zien? Jij in een hoekje, of jij, die het leven leeft, en steeds meer probeert te genieten met alle stormen die er onherroepelijk zullen zijn, en blijven komen af en toe.

Geen zwaar gedoe

Het is niet en nooit mijn intentie om zwaar te graven. Ik geloof in leren van het verleden. Omdat we allemaal door onze eigen ervaringen de wereld en wat er met ons gebeurd doorr onze eigen bril zien. Die bril is gevormd. Het is informatie. Het begint allemaal met een emotie in het nu. Als startpunt. Er is denk ik niemand die op een dag wakker wordt, aan tafel schuift, pen en papier pakt en denkt hmmm laat ik nu eens lekker duiken in alle zwaarte die ik ooit heb meegemaakt in mijn leven..

Ik kan nog niet in teveel detail treden, maar geloof me maar (mss voel je nu iets dat resoneert na al deze woorden) dat wat ik nu ga ontwikkelen en aan het ontwikkelen ben, echt wel klopt. Vanuit Science. Vanuit Soul. Ik bouw wat moois. En als het ‘mislukt, I don’t care. Want het kan niet mislukken. Waarom niet? Omdat hier geen verwachting aan hangt.

Ik luister naar mijn ziel. Mijn hart. Ik ga mezelf meer en meer laten zien. Ik heb wat te vertellen en delen. Punt. Het maakt me niet uit welke vorm het ooit gaat krijgen. Ik volg mijn essentie in dit moment. En daar, precies daar, geniet ik ten volle van. Daarnaast blijkt uit wetenschappelijk onderzoek dat mensen vooral spijt hebben van de dingen die ze NIET hebben gedaan, als tegenhanger van dingen die ze wel hebben ondernomen en ‘mislukt’ zijn. Dus, ik heb niets te verliezen. Ik kom alleen maar brengen, zonder verwachting. I love this feeling. Dat is ultieme vrijheid voor mij.

Ik ga daarom de komende tijd starten met een klein groepje mensen dat met mij mee wil journalen en onderzoeken. Een kleine, veilige setting waarin we kijken naar wat er speelt, waar je tegenaan loopt, wat terugkomt, en hoe je woorden kunt geven aan dat wat vaak net onder de oppervlakte blijft. En als daar behoefte aan is, kunnen we wekelijks – twee wekelijks of maandelijk, afhankelijk van jullie behoefte- kort samenkomen via Google Meet.

Niet groot.
Niet ingewikkeld.
Wel echt.

Voor mij is dit niet alleen een manier om iets moois te bouwen. Het is ook een manier om iets te maken dat werkelijk aansluit bij wat mensen nodig hebben in het dagelijks leven. Iets dat mag ontstaan in contact. In afstemming. In de praktijk van het echte leven.

Als je voelt dat dit iets in jou raakt, dan kun je je aanmelden om op de hoogte te blijven. Dan hoor je als eerste wanneer deze eerste kleine groep opent.

Verandering begint niet altijd met een grote doorbraak.

Soms begint ze precies daar waar je normaal gesproken over jezelf heen praat.

En juist dat tussenstuk verdient veel meer aandacht dan we vaak denken.

Als je voelt, ja, dit kan iets voor mij zijn. Schrijf je naam en je email adres onder in de footer van de pagina, dan sta je op deze anti spam en verbinding lijst 😉 Dan is ons lijntje gelegd, vanuit oprechtheid.

Ik zie je,

veel liefs, Esther